Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, την Παρασκευή 28/03 παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση “Το Γάλα” στο Θέατρο Σταθμός. Μετά το πέρας της παράστασης, ακολούθησε μια ανοιχτή συζήτηση, στην οποία συμμετείχαν επαγγελματίες ψυχικής υγείας και συντελεστές της παραγωγής, καθώς και το κοινό.
Η παράσταση, βασισμένη στο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, φωτίζει με ευαισθησία και ρεαλισμό τις δυναμικές μιας οικογένειας μεταναστών. Τα ζητήματα ψυχικής υγείας που αναδεικνύονται στο επίπεδο της οικογένειας αντανακλούν την ευρύτερη διάσταση της περιθωριοποίησης και παθολογικοποίησης του “ξένου” και του ανοίκειου σε συλλογικό και κοινωνικό επίπεδο. Μέσα από τις δυνατές ερμηνείες, τη βαθιά συγκινητική αφήγηση και τον διαπεραστικό λόγο, το κοινό ήρθε αντιμέτωπο με τη σκληρή πραγματικότητα της ψυχικής νόσου, την κοινωνική απομόνωση, αλλά και τη διαχρονική ανάγκη για αγάπη και αποδοχή.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ο κ. Τερζόπουλος, μέσα από το μήνυμά του, τόνισε την αναγκαιότητα του θεάτρου να επανασυνδέσει τον άνθρωπο με τον εαυτό του και τους άλλους. Επεσήμανε πως το θέατρο δεν είναι απλώς μια τέχνη που ψυχαγωγεί, αλλά είναι ένας χώρος που φωτίζει τις αλήθειες μας, τα πάθη μας και τις ανησυχίες μας, καλώντας μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με ειλικρίνεια και αφοσίωση. Το μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου υπογράμμισε τη διαρκή ανάγκη για τη δημιουργία χώρων που προάγουν την ενότητα και την ενδυνάμωση της κοινωνίας, και το έργο της παράστασης “Το Γάλα” αποδεικνύει περίτρανα αυτή τη δύναμη του θεάτρου.
Μετά το τέλος της παράστασης, ακολούθησε μια ουσιαστική και ζωντανή συζήτηση με επαγγελματίες ψυχικής υγείας του Κέντρου Ημέρας Franco Basaglia και τους συντελεστές της παραγωγής. Μέσα από το μοίρασμα σκέψεων, συναισθημάτων και προσωπικών εμπειριών, αναδείχθηκε η πολυπαραγοντική φύση της ψυχικής νόσου και η βαθιά επίδρασή της στο οικογενειακό σύστημα. Η συζήτηση άγγιξε θέματα όπως το στίγμα, η δυσκολία αποδοχής της διαφορετικότητας και η ανάγκη για συμπερίληψη, υποστήριξη και φροντίδα – όχι μόνο του ατόμου που νοσεί, αλλά και ολόκληρης της οικογένειας.
Το θέατρο, όπως αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά μέσα από αυτή την παράσταση, δεν είναι απλώς μια μορφή ψυχαγωγίας, αλλά και ένας δυνατός καθρέφτης της ανθρώπινης ψυχής. Η σχέση του με την ψυχολογία είναι βαθιά και αμφίδρομη: μέσα από τις ιστορίες που αφηγείται, μας προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για να αναγνωρίσουμε, να κατανοήσουμε και να επεξεργαστούμε δύσκολα συναισθήματα και βιώματα. Το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως θεραπευτικό μέσο, βοηθώντας το κοινό να ταυτιστεί, να αισθανθεί και να προβληματιστεί, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για έναν πιο ουσιαστικό διάλογο γύρω από θέματα που συχνά μένουν στο περιθώριο.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μάνο Καρατζογιάννη και στους ηθοποιούς Στέλλα Γκίκα, Δημήτρη Πασσά, Ελένη Σακκά για τον χώρο που δημιούργησαν, επιτρέποντας να αναπτυχθεί αυτός ο εποικοδομητικός διάλογος. Μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες, το θέατρο αποδεικνύει τη δύναμή του να εμπνέει, να ευαισθητοποιεί και να ενώνει ανθρώπους, γεφυρώνοντας την τέχνη με την ψυχολογία και την κοινωνική συνείδηση.
