Για τη σχέση της ψυχικής μας υγεία με την οικονομική δυσπραγία και την παρατεταμένη αβεβαιότητα μίλησε ο Στέλιος Στυλιανίδης, στο άρθρο της Ντίνας Δασκαλοπούλου στο Dnews για το «πληθωριστικό και οικονομικό τραύμα».
«Άγχος και στρες σκοράρουν αρκετά υψηλά σε σχέση με το μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών και τα τελευταία χρόνια έχουμε υψηλότερο σκoρ στην εφηβική κατάθλιψη. Οι άνθρωποι υποφέρουν από κοινωνική απομόνωση και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για την εμφάνιση ψυχικών νοσημάτων και ψυχοσωματικά προβλήματα. Η μεταμφιεσμένη κατάθλιψη μεταμορφώνεται σε οσφυαλγία ή δερματίτιδα, περνάει μέσα από το σώμα» εξήγησε ο Ψυχίατρος-Ψυχαναλυτής, ομότιμος Καθ. Κοινωνικής Ψυχιατρικής στην Πάντειο, ιδρυτής και επίτιμος Πρόεδρος της Ε.Π.Α.Ψ.Υ ξεδιπλώνοντας στη συνέχεια ένα συλλογισμό γύρω από τη σχέση των οικονομικών ανισοτήτων με το μεγάλο θυμό που οδηγεί σε κατάθλιψη.
Στην ερώτηση σε ποιο βαθμό η χρόνια οικονομική ανασφάλεια και η εργασιακή επισφάλεια αποτελούν ψυχικό τραύμα, ο Στέλιος Στυλιανίδης απάντησε πως «για τα άτομα που έχουν μια ψυχική και νευροβιολογική ευαλωτότητα, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Όπως και η οικοδόμηση ανθεκτικότητας μέσω κοινωνικών δικτύων αφού δεν έχουν το κουράγιο να προστρέξουν προς τον Άλλο, προς τον κοινωνικό δεσμό. Ο αδύναμος, ο ευάλωτος δεν μπορεί να προσβλέπει σε βοήθεια από έναν θεσμό, να βρει δηλαδή πραγματική δικαστική, νομική και υγειονομική στήριξη. Ο άνθρωπος που παλεύει για να τα βγάλει για το νοίκι και το σούπερ μάρκετ, θυμώνει όταν ο διπλανός του, που ήταν περίπου στην ίδια κοινωνική αφετηρία με τον ίδιο, τα βγάζει πέρα γιατί συνδέεται με ένα κομματικό σύστημα. Κι αντιμετωπίζει μια δομική αμφιθυμία, να γίνει ίδιος με αυτόν για να έχει μπάρμπα στην Κορώνη ή να κρατήσει την αξιοπρέπειά του υποφέροντας. Είναι ένα δίλημμα πολιτικής συνείδησης, ηθικό, κοινωνικό και πάρα πολύ επώδυνο. Η ηθική ακεραιότητα, η ηθική ταυτότητα θρυμματίζεται και διαλύεται μέσα σ’ αυτόν τον πελατειακό πολτό. Στον πολτό της ανομίας. Αυτό είναι ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα το οποίο δεν αφορά την ατομική ψυχανάλυση του καθένα, αλλά αφορά καίριες επιλογές που πρέπει να κάνει κάθε άτομο και οι κοινωνικές ομάδες.
Ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής δεν παρέλειψε να θίξει την αντίστροφη όψη του προβλήματος, δηλαδή πως ορισμένα προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν να κάνουν επισφαλή την οικονομική κατάσταση ενός ατόμου , καταλήγοντας πώς το πραγματικό ερώτημα είναι «πώς θα ξαναοικοδομήσουμε κοινότητα και όχι κατακρεματισμένους ατομικισμούς».
