«Κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου, γιατί…»: Άρθρο της Αγγ. Κολοκοτσά, ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας στο Κ.Η. «Franco Basaglia» της ΕΠΑΨΥ, στη Free Sunday (9/10/2021)

«Κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου, γιατί…»: Άρθρο της Αγγ. Κολοκοτσά, ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας στο Κ.Η. «Franco Basaglia» της ΕΠΑΨΥ, στη Free Sunday (9/10/2021)

Σπούδασα ψυχολογία γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει οτιδήποτε άλλο. Πάντα ήθελα να αφουγκράζομαι τον άλλον, τα «της ψυχής του», να είμαι σε θέση να επικοινωνήσω ουσιαστικά μαζί του, να τον βοηθήσω. Περισσότερο από επάγγελμα είναι, θα έλεγα, λειτούργημα. Χρειάζεται να το υπηρετείς και να είσαι εκεί.

Στο ξεκίνημα της πορείας μου, δώδεκα χρόνια πριν, βρέθηκα στην Εταιρεία Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (ΕΠΑΨΥ) γιατί μου άρεσε η φιλοσοφία της, ο τρόπος που λειτουργεί, οι αρχές που τη διέπουν – θεωρούσα ότι είναι σύμφυτα με την προσωπικότητά μου. Σκοπός και μέλημά της είναι η προσφορά στην κοινοτική ψυχιατρική, ο σεβασμός στον ψυχικά πάσχοντα και η επανένταξή του στην κοινωνία με ισότιμους όρους, καλύπτοντας σφαιρικά τις ανάγκες του – σαν ένα καλός γονιός, που μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς χρειάζεσαι, να είναι εκεί για να σε συνοδεύσει ψυχικά και πρακτικά σε ό,τι χρειαστεί, παρέχοντάς σου στέγη, τροφή-ψυχοθεραπεία, φίλους, δίκτυα, μια γεμάτη, ποιοτική ζωή, μια ζωή με αξιοπρέπεια. Και συνεχίζω μέχρι και σήμερα να είμαι εκεί.

Πιο συγκεκριμένα, η επαφή μου με την ΕΠΑΨΥ ήρθε μέσα από το Κέντρο Ημέρας «Franco Basaglia». Εντάχθηκα σε αυτό σχετικά άμεσα και ομαλά. Ένιωθα σαν να ήμουν πάντα εκεί. Ήταν μια ανοιχτή κοινοτική δομή με ανοιχτούς θεραπευτικούς ορίζοντες και εκεί ήταν που είδα για πρώτη φορά την αγάπη που μπορεί να έχει κανείς για τον ψυχικά πάσχοντα. Εκεί επίσης ήταν που ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με την ψύχωση και συνειδητοποίησα ότι υπήρχε βαθύς ψυχικός πόνος στους νοσούντες. Μπορούσα να εισπράξω την οδύνη τους και ήθελα να κάνω κάτι γι’ αυτό, να τους ανακουφίσω.

Η ψύχωση με τράβηξε από την πρώτη στιγμή και πολύ συνειδητά επέλεξα όλα τα χρόνια της εργασίας μου να αναμετριέμαι μαζί της. Απαραίτητο όπλο στην αναμέτρηση αυτή ήταν η πιο βαθιά κατανόησή της, την οποία πρόσφερε η ψυχανάλυση. Έτσι, στην ΕΠΑΨΥ και στο Κέντρο Ημέρας ήρθα σε επαφή με την πιο βαθιά κατανόηση του ασθενούς με εργαλείο και σύμμαχο την ψυχαναλυτική σκέψη. Τότε ήταν που κατάλαβα και στην πράξη ότι στην πορεία μου στην ψυχική υγεία θα έχω στη βαλίτσα των εργαλείων μου την ψυχαναλυτική τεχνική και σκέψη.

Εξάλλου, ο ιδρυτής της ΕΠΑΨΥ είναι ψυχαναλυτής, ενώ και οι εποπτείες για την εργασία μας είναι όλες ψυχαναλυτικές. Η ψυχανάλυση σηματοδοτεί τον τρόπο σκέψης μου, αφού πάντα συνήθιζα να αναλύω σε βάθος τα ζητήματα που προέκυπταν και να εστιάζω στην αιτία τους.

Συνεχίζω μέχρι και σήμερα να μένω στην κοινοτική ψυχιατρική γιατί πιστεύω στη σφαιρική φροντίδα και αποκατάσταση της υγείας των ψυχικά ασθενών στο πλαίσιο της κοινότητας. Συνεχίζω να πιστεύω στη δύναμή της και σκοπός μας στην ΕΠΑΨΥ είναι να ενεργοποιούμε αυτή τη δύναμη όλο και περισσότερο, χτίζοντας κοινωνικά δίκτυα. Αποτελεί πάντα πρόκληση η βελτιστοποίηση της κοινωνικής ένταξης και επανένταξης των ψυχικά ασθενών, απαραίτητος ο σεβασμός και η προάσπιση των δικαιωμάτων τους, καθήκον μας η πρόληψη και ο αποστιγματισμός της νόσου.

Πιστεύω πολύ σε αυτό που κάνω, γιατί το βλέπω βήμα βήμα να λειτουργεί στην πράξη και οι άνθρωποι που εργαστήκαμε μαζί να είναι σε θέση να ζουν τη ζωή τους μετά την ψυχοθεραπεία ξαναγεννημένοι και πιο ελεύθεροι, έχοντας καλύτερη γνώση του εαυτού τους και εφαρμόζοντας αυτά που έχουν πάρει στη δύσκολη καθημερινότητα την οποία βιώνουμε όλοι. Και εκεί ακριβώς βρίσκω το νόημα στη δουλειά μου.

Στη μέχρι τώρα πορεία μου η πιο δυνατή στιγμή απ’ όλες ήταν στο 1ο Τουρνουά Μπάσκετ «Τρίποντο στο Στίγμα», στη μεγαλύτερη κοινοτική ανοιχτή εκδήλωση ψυχικής υγείας, που αποτελεί πια θεσμό στην ψυχική υγεία και διοργανώνουμε κάθε χρόνο στο Κέντρο Ημέρας «Franco Basaglia» της ΕΠΑΨΥ, όπου γιορτάζουμε όλοι μαζί παίζοντας μπάσκετ με πολύ ενεργή συμμετοχή ψυχικά πασχόντων απ’ όλη την Ελλάδα. Κάθε χρόνο είναι όλο και μεγαλύτερη η γιορτή και η συμμετοχή. Ανυπομονούμε για το επόμενο. Είναι η δική μας Ευρωλίγκα. Γιατί έχουμε όλοι δικαίωμα στη γιορτή βάζοντας τρίποντα στην ψυχική υγεία!