Κοινή ανακοίνωση Κινητών Μονάδων Ψυχικής Υγείας ΒΑ και Δ. Κυκλάδων ΕΠΑΨΥ – Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών Κυκλάδων με αφορμή τα Γλυκά Νερά

Κοινή ανακοίνωση Κινητών Μονάδων Ψυχικής Υγείας ΒΑ και Δ. Κυκλάδων ΕΠΑΨΥ – Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών Κυκλάδων με αφορμή τα Γλυκά Νερά

«Eμείς θα σταθούμε δίπλα στην αδύναμη, δηλαδή στη νεκρή Καρολάιν».

 

Οι φωτογραφίες ήταν ειδυλλιακές, το ζευγάρι νέο, λαμπερό, ευκατάστατο κι ευτυχισμένο, όμως η αποκάλυψη της αλήθειας μάς έκανε να ριγήσουμε και ταυτόχρονα καταβαράθρωσε με πάταγο κάθε πιθανή εναπομείνουσα αυταπάτη.

Η τελευταία γυναικοκτονία για την οποία μάθαμε, η τρίτη μέσα σε έξι μήνες στην Ελλάδα, μας αναγκάζει να φωνάξουμε πως ήρθε η ώρα η κοινωνία να αναλάβει την ευθύνη. Δεν μπορούμε πια να προσποιούμαστε ότι δεν ξέρουμε, ότι η δυστυχία λαμβάνει χώρα πίσω από κλειστές πόρτες και ότι η βία είναι ιδιωτική υπόθεση της οικογένειας. Δεν μπορούμε επίσης πια να αγνοήσουμε ότι η ενδοοικογενειακή βία έχει έμφυλο πρόσημο, ότι είναι κυρίως οι γυναίκες που θυματοποιούνται και υποφέρουν από αυτήν και ότι όλο αυτό είναι μια ιστορία που ξεκινά από παλιά και ξεδιπλώνει καθαρά πια μπροστά στα μάτια μας μια ολόκληρη κοινωνική παθολογία της στρεβλότητας των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων.

Κάθε γυναίκα αναρωτήθηκε αν άραγε θα μπορούσε να είναι στη θέση της Καρολάιν και κάθε μητέρα ανησύχησε για την κόρη της. Ας απαντήσουμε σε αυτές τις ανησυχίες και ας αρχίσουμε από τα βασικά: Να μάθει κάθε κορίτσι πως είναι ισότιμο στις σχέσεις, στις παρέες, στο σχολείο, στην καριέρα, στην οικογένεια. Να μάθει κάθε αγόρι πως επιτρέπεται να είναι ευάλωτο, να συνυπάρχει αρμονικά, να αγαπάει.

ΕΠΑΨΥ και ΟΣΥΓΥ ενώνουν τη φωνή τους αναφορικά με:

  1. την αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως διακριτού εγκλήματος, το οποίο επί πολλά χρόνια συγκαλυπτόταν πίσω από τα εγκλήματα «τιμής» και τα τελευταία χρόνια πίσω από τον όρο «εγκλήματα πάθους». Επομένως, ο χαρακτηρισμός της δολοφονίας ως γυναικοκτονίας συνιστά πράξη αντίστασης στην απόκρυψη μιας κοινωνικής πραγματικότητας και ξεσκεπάζει τη συνενοχή των κοινωνιών μας στη δημιουργία και στη διαιώνιση σεξιστικών προτύπων[1]. Το έγκλημα της γυναικοκτονίας δεν περιλαμβάνεται στη νομοθεσία καμίας ευρωπαϊκής χώρας, παρόλο που ενδιαφέρον προκαλεί πως η κακοποίηση γυναικών βρίσκεται στην πρώτη θέση των παραγόντων γυναικείας θνησιμότητας στην Ευρώπη στις ηλικιακές ομάδες 16-44!
  2. την καταδίκη μερίδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης τα οποία δεν δίστασαν να διαρρεύσουν αποσπάσματα του ημερολογίου της δολοφονημένης γυναίκας, καταργώντας κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας, προσβάλλοντας τη νεκρή, σε μια προσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης από τον δράστη στο θύμα.

Σήμερα, που όλα όσα παρακολουθούμε αναδεικνύουν τη βία κατά των γυναικών ως πανταχού παρούσα και προεξάρχουσα σε όλες τις εκφάνσεις της, από το κίνημα MeToo και την ιστορία της Δήμητρας της Λέσβου στις συνεχείς γυναικοκτονίες, αυτό που δεν μπορεί πια να κρυφτεί είναι η συνειδητοποίηση πως το θύμα είναι πάντα ο πιο αδύναμος. Εμείς, ως ειδικοί ψυχικής υγείας και ως φορείς κοινωνικής ευθύνης, επιλέγουμε να σταθούμε πλάι στο θύμα. Γιατί, όπως έχει πει ο Ρενέ Ζιράρ[2], το θύμα θα πάψει να είναι θύμα αν σταθούμε δίπλα του. Ως γυναίκες, ως επιστήμονες/-ισσες, ως άτομα, ως φορείς, ως κοινωνία, ως άνθρωποι.

 

Για τις Κινητές Μονάδες Ψυχικής Υγείας ΒΑ και Δ. Κυκλάδων ΕΠΑΨΥ, Μαριρένα Παγκάκη, Κοινωνική Λειτουργός

Για το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΣΥΓΥ, Άννα Μαυρουδή, Πρόεδρος

 

[1] https://eige.europa.eu/el/taxonomy/term/1128

[2] Γάλλος ιστορικός, λογοτεχνικός κριτικός και ανθρωπολόγος