H ψυχική υγεία στα media

Tα πρόσφατα παραδείγματα του πολιτικού “διαλόγου” αποδεικνύουν πως η κινητοποίηση πρωτόγονων αμυνών, όπως η διχοτόμηση, η προβολή, η προβλητική ταύτιση, η άρνηση και η ενδοβολή διατρέχουν, αυταρχικά, σχεδόν όλες τις τάσεις του πολιτικού φάσματος.

Οι πυρκαγιές έγιναν αφορμή για μια εξοντωτική αντιπαράθεση συμψηφισμού των ευθυνών (πόσα στρέμματα κάηκαν τώρα και παλαιότερα). Οι προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρατικής δυσλειτουργίας και της άναρχης οικοπεδοποίησης έμειναν ξανά στη λήθη και στο περιθώριο κάθε δημόσιου προβληματισμού.

Η άρνηση της κυβέρνησης για συμμετοχή στο αντικομμουνιστικό συνέδριο της Εσθονίας προκάλεσε την αναζωπύρωση εμφυλιοπολεμικών απωθημένων και του ακατέργαστου στη συλλογική μνήμη τραύματος του διχασμού ακυρώνοντας κάθε νηφάλια σκέψη κατανόησης και κριτικής της πραγματικότητας των βαλτικών χωρών σε σχέση με την ΕΕ αλλά και της ΕΕ σε σχέση με την ιστορία της.

Κατανοώ τον Αλλο σημαίνει ότι μέσω της ενσυναίσθησης έχω μια αναπαράσταση αυτού του Αλλου, ακόμη και αν είναι ξένος. Ωστόσο, η ενσυναίσθηση στους πολιτικούς, όσοι την διαθέτουν, χρησιμοποιείται κυρίως σαν εργαλείο ψηφοθηρικης σαγήνης.

Η πόλωση μπορεί να ερμηνευθεί, εντελώς σχηματικά, σε δύο άξονες:

  • Η κατάρρευση του κοινωνικού μεταπλαισίου.
  • Η ανυπαρξία ενός ενδιάμεσου χώρου, ψυχικού και κοινωνικού, που θα επέτρεπε τον αναστοχασμό και την ανοχή απέναντι στη διαφορετικότητα.

Αυτό που ο Γάλλος ψυχαναλυτής Ρενέ Καές ονομάζει “κατάρρευση του μεταπλαισίου” των σύγχρονων δυτικών κοινωνικών, δηλαδή των ιστορικών σημείων αναφοράς τους, αναφέρεται στη διάλυση του κοινωνικού δεσμού, στην ανικανότητα νοηματοδότησης και υποκειμενοποίησης (δηλαδή να αναλογιζόμαστε τη θέση μας ως υποκείμενα απέναντι στα εξωτερικά γεγονότα), στην εξαφάνιση των μεγάλων αφηγήσεων αλλαγής του κόσμου, στο έλλειμμα και το κενό στην καθημερινή ζωή.

Οταν το μεταπλαίσιο είναι τόσο ρευστό και αβέβαιο, η ικανότητα να κρατάμε τα αντίθετα ενωμένα περιορίζεται δραματικά και επιταχύνεται η καταφυγή στους πρωτόγονους μηχανισμούς άμυνας και καταστροφής του Αλλου.

Ο Αγγλος παιδίατρος και ψυχαναλυτής Ντ. Βίνικοτ είχε κάνει μια συγκλονιστική ανακάλυψη ήδη από το 1951, γι αυτό που ονόμασε “ενδιάμεσο χώρο” ή “περιοχή”, που τοποθετείται από την βρεφική ηλικία ανάμεσα στην εσωτερική και την εξωτερική πραγματικότητα, στο μέσα και στο έξω. Το μικρό παιδί, αν το περιβάλλον είναι υποστηρικτικό, έχει την ικανότητα να κάνει ένα διαρκές πέρασμα ανάμεσα στο “εγώ” και στο “μη εγώ” κάτι που του επιτρέπει να παίζει, να ονειροπολεί, να έχει έναν ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στις πρωταρχικές του ανάγκες (πείνα, δίψα, χάδια) και στην αναμέτρησή του με την εξωτερική πραγματικότητα. Οταν λειτουργεί με επάρκεια αυτός ο μεταβατικός χώρος, ενεργοποιείται η ψυχική ικανότητά για αναπαράσταση του ξένου, του Αλλου, όχι σαν κάτι τρομακτικό και απειλητικό, αλλά και την απουσία των οικείων σαν δυνατότητα δημουργικής φαντασίωσής τους. Οταν αυτός ο ενδιάμεσος χώρος, μεταξύ του μέσα και του έξω, δεν λειτουργεί, οδηγεί το άτομο σε τάσεις αντικοινωνικές αλλά και στην προσφυγή στους πρωτόγονους μηχανισμούς άμυνας που αναφέραμε ήδη.

Η καταστροφικότητα, η πόλωση και ο φανατισμός που εκφράζονται μέσα από την ανεπιτυχή επεξεργασία των ελλειμμάτων, δηλαδή την απουσία του ενδιάμεσου χώρου, είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που δομικά καθορίζει την ήττα της σκέψης, του ορθολογισμού και της δημιουργικότητας. Η κατάργηση αυτής της συνθήκης δεν συνδέεται απαραίτητα με την πολιτική συγκρότηση του ενδιάμεσου χώρου, γιατί ο φανατισμός υπάρχει και σε αυτόν τον χώρο αφού το ψυχικό έλλειμμα πίσω από τον φανατισμό διατρέχει οριζόντια το  σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Η δημιουργία του απαραίτητου αυτού ενδιάμεσου ψυχικού χώρου για την επανανοηματοδότηση του ισχνού πολιτικού διαλόγου οφείλει να ξεκινήσει από την ουτοπική επανεκπαίδευση του συνόλου των συντελεστών του.

Oι κίνδυνοι που απειλούν σήμερα τις δημοκρατίες δεν προέρχονται πλέον από τους εξωτερικούς εχθρούς οι οποίοι θέλουν να τις καταστρέψουν, αλλά εκ των έσω, από τις ίδιες τις δημοκρατίες και τις «εκπτώσεις» στις αρχές τους. Όπως υπογραμμίζει ο Γάλλος διανοητής Αλαίν Μπαντιού, πρέπει να βρούμε μορφές παρέμβασης που, όντας συνεκτικές και αποτελεσματικές, να παραμένουν στενά συνδεδεμένες με το κοινωνικό γίγνεσθαι και να υπερβαίνουν τα στενά όρια των κομματικών διαδικασιών. Η έννοια-κλειδί εδώ είναι η κατεύθυνση, ο προσανατολισμός και όχι η διεύθυνση, η καθοδήγηση.

Τέτοιες μορφές μπορεί να είναι μόνιμα think tanks των κομμάτων και κοινωνικών φορέων, ανεξάρτητων γνωμοδοτικών αρχών, η συμμετοχή των οποίων σε ένα διάλογο με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον να εμπεδώνει σταδιακά μια νέα κουλτούρα συναινετικού διαλόγου, όπου οι συγκρούσεις και διαφωνίες να επιτρέπουν μια δυνατότητα σύνθεσης, ενάντια στην πόλωση.

Η πρόκληση αυτής της συγκεκριμένης ουτοπίας είναι μπροστά μας. Έχουμε άραγε ως κοινωνία την  ωριμότητα να την πραγματώσουμε εν μέσω κρίσης;

* Ο Στ. Στυλιανίδης είναι καθηγητής κοινωνικής ψυχιατρικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ψυχίατρος-ψυχαναλυτής.

Από την εφημερίδα "Νέα Σελλίδα"

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Δείτε την μίνι συνέντευξη του καθηγητή Στέλιου Στυλιανίδη στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 σχετικά με τον Άρτεμη Σώρρα και τους λόγους της δημοσιότητας του πατώντας την εικόνα:

 

 O καθηγητής Στέλιος Στυλιανίδης έδωσε τηλεφωνική συνέντευξη στον δημοσιογράφο Περικλή Βασσιλόπουλο στην ραδιοφωνική εκπομπή Athens Calling την Δευτέρα 06/02. Ο κύριος Στυλιανίδης μίλησε για την κατάθλιψη, τα ποσοστά αυτοκτονίας στην Ελλάδα, την αξία της πρόληψης, τις ψυχιατρικές νοσηλείες, τα κενά στην θεραπεία, το στίγμα της ψυχικής ασθένειας, το συνεχές ψυχικής υγείας και ψυχικής ασθένειας και άλλα επίκαιρα ζητήματα. 

 Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη τη συνέντευξη από το 35:00 πατώντας την παρακάτω εικόνα:

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε…δεν γνωρίζουμε ότι η ζωή μας είναι απλή! Και όσοι λένε ότι το γνωρίζουν, τότε γιατί τα έχουμε «δυσκολέψει τόσο πολύ; Αν ξέραμε…θα έπρεπε να ήταν πιο σωστά ο τίτλος της χθεσινή υπέροχης παράστασης του Θεατρικού Εργαστηρίου της ΕΠΑΨΥ Λαμίας.

Όσοι βρέθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο Λαμία το βράδυ της Τετάρτης 1η Φεβρουαρίου 2017, παρακολούθησαν ένα «ταξίδι» γνωριμίας μεταξύ των ενοίκων της ΕΠΑΨΥ και των υπολοίπων. Μέσα από την εκπληκτική δουλειά που μας παρουσίασαν στη σκηνή του θεάτρου, τα μηνύματα και τα συναισθήματα, τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες που όλοι μας βιώνουμε δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα αντίστοιχα των ανθρώπων αυτών.

Μέσα σε ένα κύκλο, η αγωνία για να βρει κανείς τη «θέση» του στην κοινωνία, στα πρέπει, στον εαυτό του;

«Ασκήσεις» επέκτασης της ύπαρξής μας; Γιατί να μπουν όρια; Γιατί φοβίζουν οι «διαφορετικές» σκέψεις;

Η αγάπη ως απαραίτητο μέσο για να λειτουργήσει η καρδιά του ανθρώπου, η Ισότητα σε όλα τα «δύσκολα» θέματα της καθημερινότητάς μας, «χαστούκι» προς όλους ότι η ζωή είναι μικρή και πολύ μα πάρα πολύ απλή, επομένως ας την απολαύσουμε όπως και όσο μπορούμε. Αυτά και πολλά ακόμα «κερδίσαμε» από την παράσταση «Αν ήξερα…»

Το εν λόγω έργο είναι συρραφή κειμένων της Αποχαιρετιστήριας Επιστολής του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας, συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες καθώς και αποσπάσματος από την ιστορία «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας» του Όσκαρ Ουάιλντ σε σκηνοθεσία της Βάσιας Βορρίση

Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές. Αναμένουμε την επόμενη παράστασή τους!

 

theatro-12

 

theatro-20

 

theatro-24

 

theatro-25

 

theatro-30

 

theatro-33

 

theatro-34

 

theatro-44

 

theatro-45

 

theatro-46

 

theatro-47

ΠΗΓΗ: mag24.gr

Το Δελτίο Τύπου αποτελεσμάτων ερευνητικού προγράμματος Μ.Α.Ν.Α. για τις ακούσιες ψυχιατρικές νοσηλείες στην Αθήνα στο 2ο Μental Ηealth Conference γνωρίζει σημαντική απήχηση στα Μ.Μ.Ε λόγω των σημαντικών και κρίσιμων ζητημάτων που θέτει. Παρακάτω ακολουθεί η παρουσίαση μέρους της προβολής του:

 

  1. Συνέντευξη του καθηγητή Στέλιου Στυλιανίδη στο ΣΚΑΪ 100,3 (ξεκινάει στο 28:00 λεπτό)

http://www.skai.gr/1003/shows/show/?showid=64205

 

  1.  Συνέντευξη  του καθηγητή Στέλιου Στυλιανίδη στο Βήμα

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=842153

 

  1. Συνέντευξη της κυρίας Λίλης-Ευαγγελίας Πέππου στην Free-Sunday (σελίδα 19)

http://www.free-sunday.gr/data/downloads/FSU_386.pdf

 

  1. Δημοσίευση στο Αθήνα 9,84

http://www.athina984.gr/2016/11/04/me-isangeliki-entoli-to-50-ton-akousion-nosilion-sta-psychiatrika-nosokomia/

 

     5. Δημοσίευση στην Εφημερίδα των Συντακτών

https://www.efsyn.gr/arthro/psyhiatriki-metarrythmisi-provlimata-kai-protaseis

 

Ο Στέλιος Στυλιανίδης είναι Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών της Αθήνας, με επαγγελματική εμπειρία (κλινική, ερευνητική, εκπαιδευτική, διοίκηση) στη Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία  και Ελλάδα. 

Στις 26/09 μίλησε στο TEDx Academy για την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας. Συγκεκριμένα είπε πως η ελληνική κοινωνία αρνείται να εξελιχθεί. Παράνοια, ναρκισσισμός, εξιδανίκευση, αλαζονεία και δήθεν λειτουργία αποτελούν κατά τον κ. Στυλιανίδη τα 5 στοιχεία ψυχοπαθολογίας από τα οποία "πάσχει" το ελληνικό πολιτικό σύστημα αλλά και η κοινωνία στο σύνολό της η οποία επίσης επαναλαμβάνει καταναγκαστικά παθολογικές συμπεριφορές. Στην ομιλία του ο κ. Στυλιανίδης υποστηρίζει τις υποθέσεις του μέσα από βιώματα της επαγγελματικής του εμπειρίας αλλά και γεγονότα του πολιτικού στερεώματος. Περισσότερα στην πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του διάρκειας 17' στην οποία μπορείτε να μεταβείτε πατώντας την εικόνα.

 

 

Οπως δηλώνει στην «Κ» ο ψυχαναλυτής Στέλιος Στυλιανίδης: «Πέρα από έναν θεωρητικό λόγο και υποθέσεις εργασίες, η επικείμενη ομιλία μου στο TedX Academy βασίζεται σε προσωπικά βιώματα επίπονα και επώδυνα, κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς μου να αλλάξω την πορεία των ψυχιατρικών πραγμάτων στη χώρα».

 

Ο ψυχαναλυτής, καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Στέλιος Στυλιανίδης, με τη μακρά εμπειρία στη διδασκαλία και την αρθρογραφία περί του δημόσιου πολιτικού και κοινωνικού βίου, έχει εργαστεί άκοπα τριάντα χρόνια για την εθνική ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Σε μια δύσκολη στιγμή της χώρας (και της ψυχικής ζωής του τόπου) ανεβαίνει στη σκηνή του TedX Academy στις 26 Σεπτεμβρίου για να μοιραστεί με το κοινό μερικές από τις δύσκολες και σημαντικές εμπειρίες του. Τίτλος της ομιλίας του «Ελλάδα, μια χώρα που δεν θέλει να αλλάξει». Για την ψυχική ακαμψία της χώρας, και όχι μόνο, μίλησε στην «Κ».

– Πώς προέκυψε η πρόσκληση στο TEDX;

– Με συνάντησαν οι άνθρωποί του και μου ζήτησαν να κάνω μια ομιλία. Νομίζω με βρήκαν από τα γραπτά μου για την ψυχοπαθολογία της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα, που έχει ενταθεί την περίοδο της κρίσης.

– Ως ψυχίατρος, ποια είναι η δική σας οπτική σε σχέση με το θέμα;

– Η δική μου οπτική προκύπτει από μερικά παραδείγματα βιωμάτων από την τριαντάχρονη πορεία μου σε αυτό που λέμε ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα. Αυτό που προσπαθήσαμε με λίγους συναδέλφους να κάνουμε και να αλλάξουμε την ασυλική πραγματικότητα σε αυτήν τη χώρα, ξεκινώντας ως συμβολική κίνηση με το θέμα της Λέρου το 1988. Είμαι πλήρως εμπλεκόμενος με αυτό το θέμα από το 1987.

– Ποιες ήταν αδρομερώς οι προσπάθειες της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης;

– Κατ’ αρχάς ν’ αλλάξουμε την κουλτούρα της βίας και στέρησης της ελευθερίας των ατόμων που έχουν μια ψυχιατρική διαταραχή. Προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία όλων των εμπλεκομένων στο σύστημα, κάνοντας παρεμβάσεις με την εκπαίδευση του θεραπευτικού προσωπικού και την αλλαγή του βιοϊατρικού μοντέλου, που είναι μόνο φάρμακα και καταστολή. Και στην ενδυνάμωση των ίδιων των οικογενειών των ασθενών μέσα από συλλογικότητες. Πάνω από όλα ο πυρήνας της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, είναι η θεραπεία του ατόμου στο φυσιολογικό του περιβάλλον. Και μέσα σε αυτό τονίζεται η αξιοπρέπεια των ασθενών και τα δικαιώματά τους. Διότι έχουμε στην Ελλάδα το παράδοξο να μιλάμε συνεχώς για δημοκρατικά δικαιώματα και να έχουμε αρνητικό ρεκόρ στην Ευρώπη στο επίπεδο των αναγκαστικών νοσηλειών. Πάνω από το 60% των εισαγωγών στα ψυχιατρεία γίνεται με αναγκαστική νοσηλεία τη στιγμή που ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 10%. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουμε άλλες δομές γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εναλλακτικές λύσεις φροντίδας, και έχουμε ασυλική κουλτούρα. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Η αναγκαστική νοσηλεία είναι το τελευταίο μέτρο, ενώ σήμερα χρησιμοποιείται σαν κοινότοπο μέτρο.

– Υπάρχει κάποιος νόμος που να ορίζει τη νοσηλεία;

– Φυσικά, υπάρχει ένας καινούργιος νόμος του 1992, δημοκρατικός, αλλά δεν εφαρμόζεται στον βαθμό που παραβιάζεται κάτι πολύ βασικό, η τήρηση των ορίων κράτησης των ασθενών. Η απόφαση για ψυχιατρικό εγκλεισμό ενώ θα έπρεπε να εκδικάζεται στο πρώτο δεκαήμερο της νοσηλείας του ατόμου, έρχεται η ειδοποίηση για το δικαστήριο ερήμην του ασθενούς, 3, 4 ή και 5 μήνες αφότου έχει βγει ο ασθενής από το ψυχιατρείο όπου βρίσκεται με αναγκαστική νοσηλεία. Αυτό το θεωρώ κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων.

– Υπήρχε μια χρηματοδότηση σημαντική τα προηγούμενα χρόνια.

– Ναι, κυρίως από την Ε.Ε. Εν μέρει υπήρξαν επιτυχίες σε αυτή τη μεταρρύθμιση, έκλεισαν πέντε ψυχιατρικά νοσοκομεία. Το Νταού για παράδειγμα δεν υπάρχει, στη θέση του υπάρχει ένα δίκτυο κοινωνικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας για παιδιά και εφήβους. Οπως και η Λέρος έχει συρρικνωθεί κ.ά. Αν όμως δεν υπάρχει συνέχεια στην πολιτική βούληση από εδώ και πέρα, εάν τοποθετείται η ψυχική υγεία στο κάτω μέρος της ατζέντας, καταλαβαίνετε ότι το αποτέλεσμα δεν είναι θετικό. Η αντίσταση όμως δεν έρχεται μόνο από τους πολιτικούς αλλά και από την ψυχιατρική κοινότητα, η οποία είναι προσανατολισμένη στο φάρμακο και δεν πιστεύει σε άλλους τρόπους ίασης. Επίσης, η μεγάλη πλειοψηφία των ψυχιάτρων είναι προσανατολισμένη στην ιδιωτική άσκηση του επαγγέλματός τους, πέρα από εμπλοκές σε τέτοια δύσκολα πεδία.

– Πού βρισκόμαστε σήμερα εν μέσω κρίσης;

– Ολα έχουν επιδεινωθεί. Οι πόροι είναι σημαντικοί, που λείπουν, αλλά δεν έχουμε ούτε σχέδιο για τη μεταρρύθμιση. Βρισκόμαστε σε ένα επώδυνο κενό, το οποίο πληρώνει η αύξηση των αναγκαστικών νοσηλειών, οι μη απαντήσεις στα χιλιάδες αιτήματα ανθρώπων που πάσχουν και λόγω κρίσης.

– Εχουν αυξηθεί τα περιστατικά λόγω κρίσης;

– Ναι, για παράδειγμα η κατάθλιψη έχει τετραπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Από ένα ποσοστό του 5% καλπάζει στο 14% και μιλώ για την κλινική κατάθλιψη στον γενικό πληθυσμό. Επίσης η αυτοκτονικότητα έχει αυξηθεί, οι αυτοκτονίες αυξάνονται, αλλά αυτό που έχει αυξηθεί μαζί με τη χρήση ουσιών, αλκοόλ, τις αγχώδεις διαταραχές, είναι αυτό που ονομάζω κοινωνική οδύνη. Η κοινωνική οδύνη συνδέεται με την αβεβαιότητα για το μέλλον, την έλλειψη ελπίδας, την έλλειψη προοπτικής, με την πραγματική δυνατότητα που έχει το άτομο να επενδύσει στο μέλλον.

– Οι αυτοκτονίες έχουν χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους και από τα ΜΜΕ και από την πολιτική. Αρκεί η κρίση για να οδηγηθεί κάποιος στην αυτοκτονία;

– Εχει γίνει μεγάλη συζήτηση στην επιστημονική κοινότητα γι’ αυτό το θέμα. Κατ’ απόλυτο αριθμό οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί και υπάρχουν πρόσφατα στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ. Θέλω όμως να τονίσω ότι οι αυτοκτονίες υποκαταγράφονται για θρησκευτικούς λόγους ή εμφανίζονται ως ατυχήματα για οικογενειακούς λόγους. Ποτέ όμως μια αυτοκτονία δεν συμβαίνει απλώς επειδή υπάρχει μια δύσκολη κοινωνική ή οικονομική κρίση. Ο καθένας από εμάς εσωτερικεύει την πραγματικότητα με πολύ διαφορετικό τρόπο. Αυτό που με ανησυχεί σε αυτήν τη συζήτηση είναι ότι αρχίζουμε λόγω της δυσπραγίας να έχουμε το φαινόμενο της ηρωοποίησης, της εξιδανίκευσης της αυτοκτονίας. Αυτό χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ, και τα κόμματα μέσα από τη λογική του εντυπωσιασμού και του λαϊκισμού. Ο λαϊκισμός είναι το βασικό μικρόβιο που έχει μολύνει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Πρέπει να δοθούν λύσεις στους αδύναμους

– Σήμερα μπορεί να βοηθηθεί κάποιος που πάσχει;

– Λειτουργούν ακόμα δομές της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, με μία τεράστια όμως σειρά αναμονής. Γι’ αυτό πρέπει να δοθούν λύσεις στους ασθενέστερους και στους αδύναμους. Μέσω της ΕΠΑΨΥ, σε συνεργασία με Νορβηγούς και Γάλλους εταίρους, εφαρμόζουμε ένα πρόγραμμα αρωγής στην κατάθλιψη. Το πρόγραμμα ονομάζεται «Πολίτες ενάντια στην κατάθλιψη». Στην ουσία εκπαιδεύουμε πολίτες που έχουν βιώσει μια καταθλιπτική εμπειρία να γίνουν εκπαιδευτές και συντονιστές μέσα από δομημένη εκπαίδευση ομάδας αυτοβοήθειας σε άλλους που νοσούν. Πιλοτικά το εφαρμόζουμε σε 4 δήμους της Αττικής και σε νησιωτικές περιοχές.

– Γιατί η χώρα μας αντιστέκεται τόσο στην αλλαγή; Η κρίση είναι μόνο οικονομικής τάξης ζήτημα;

– Τα χρήματα είναι σημαντικά, αλλά εδώ αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο ότι όλοι θέλουμε να αλλάξει η Ελλάδα, χωρίς να αλλάξουμε εμείς. Δεν αντέχουμε να εσωτερικεύσουμε την ευθύνη ότι δεν ανήκουμε μόνο στο ιδιωτικό αλλά και στη δημόσια σφαίρα. Μια τέτοια διχοτόμηση γίνεται υποκριτικά και τη συντηρούν και οι πολιτικοί, γι’ αυτό αποτυγχάνουν οι κάθε είδους μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας. Στην ουσία κανείς δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο συλλογικό ασυνείδητο υπάρχει άρνηση και θεωρίες συνωμοσίες για να συγκαλύπτουν την αδυναμία μας να αλλάξουμε, που είναι η ουσία του προβλήματος. Αυτή η άρνηση τροφοδοτείται από την υποκρισία του πολιτικού συστήματος, και είμαστε καταδικασμένοι όλοι μαζί να καταρρεύσουμε.

– Βλέπετε φως στο τούνελ;

– Το πολιτικό σύστημα τρέμει τους πολίτες που είναι ικανοί να αναστοχαστούν. Υπάρχει αυτή η κρίσιμη μάζα πολιτών, που λόγω του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού, βρίσκεται εγκλωβισμένη. Αυτή η μάζα είναι η ελπίδα. Εχω ψήγματα αισιοδοξίας ότι ακόμα και σε αυτήν τη χώρα μπορούν να υπάρξουν νησίδες μεταρρύθμισης.

Προσωπικό burn out

Σχετικά με την ομιλία του στο TedX Academy, λέει ο Στέλιος Στυλιανίδης: «Πέρα από έναν θεωρητικό λόγο και υποθέσεις εργασίες, η ομιλία μου στο TedX βασίζεται σε προσωπικά βιώματα επίπονα και επώδυνα, κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς μου να αλλάξω την πορεία των ψυχιατρικών πραγμάτων στη χώρα. Προσπαθώντας να περάσω από τον λόγο στην πράξη, οι αντιστάσεις που συνάντησα ήταν σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό το δήθεν κυριαρχεί παντού. Αυτό το δήθεν που δήθεν εξυπηρετεί τη θεραπευτική λειτουργία κακοποιεί τον ανθρώπινο ψυχισμό. Βιάζει τη σκέψη και το έχω ζήσει στο δέρμα μου, στο πετσί μου. Και εάν έχω μια πίστη σε αυτό που λέω είναι επειδή το έχω παλέψει. Εγώ ορισμένως φορές αισθάνθηκα το σύνδρομο του burn out, κυριολεκτικά. Γι’ αυτό πρέπει να λειτουργήσουν, να ενισχύσουμε νέου τύπου θεραπευτικές παρεμβάσεις, τη λειτουργία σε δίκτυα».

Ο κ. Στέλιος Στυλιανίδης συμμετέχει στο TedX Academy (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 26 Σεπτεμβρίου). Τίτλος της ομιλίας του «Ελλάδα, μια χώρα που δεν θέλει να αλλάξει». Περισσότερες πληροφορίες:www.tedxacademy.com.

 

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

O κ. Στέλιος Στυλιανίδης ήταν καλεσμένος της δημοσιογράφου Χριστίνας Βίδου στον τηλεοπτική εκπομπή "Επικαιρότητα με την Χριστίνα Βίδου" στις 09/09. Παρουσίασε την ομιλία του στο TEDx Academy 2015 που θα διεξαχθεί στις 26/09 στο Μέγαρο Μουσικής με τίτλο "Ελλάδα, μια χώρα που δεν θέλει να αλλάξει". Στη συνέχεια έγινε κουβέντα γύρω από την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα. Μπορείτε να δείτε την παρέμβαση του κ. Στυλιανίδη πατώτας στην παρακάτω εικόνα και πηγαίνοντας στο 34ο λεπτό.

 

 

 

 

 

 O κ. Στυλιανίδης ήταν επίσης καλεσμένος στην ραδιοφωνική εκπομπή Ζωή.gr της δημοσιογράφου Χριστίνα Βίδου στις 16/09. Μπορείτε να ακούσετε την παρέμβαση πατώντας στο βίντεο και πηγαίνοντας στο 33ο λεπτό.

 

 

 

 

Συνεχής αύξηση ψυχικά ασθενών και αυτοκτονιών

Μεγάλη επιβάρυνση στην ψυχική υγεία των πολιτών εξαιτίας της κρίσης
Συνεχής αύξηση ψυχικά ασθενών και αυτοκτονιών
 
Με ρυθμό χελώνας προχωρεί η ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα, παρά τα χρήματα που έχουν δαπανηθεί για αυτόν τον σκοπό. Η Ελλάδα κατέχει τη 12η θέση ανάμεσα σε 29 χώρες στον ρυθμό ανάπτυξης ψυχιατρικών κλινών σε κοινοτικό επίπεδο - την πρώτη θέση κατέχει η Ρουμανία και την έβδομη θέση στη μείωση των κλινών στα ψυχιατρεία· εκεί την πρώτη θέση κατέχει η Μάλτα.

Τα παραπάνω στοιχεία παρουσίασε την Τρίτη στο συνέδριο για την ψυχική υγεία ο ψυχίατρος - ψυχαναλυτής, καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός διευθυντής του ΕΠΑΨΥ κ. Στέλιος Στυλιανίδης. Θέμα της ομιλίας του ήταν «Η κρίση δυσχεραίνει την κοινωνική ενσωμάτωση των ψυχικά ασθενών».

Αύξηση εισαγωγών και αυτοκτονιών

Σύμφωνα με τον καθηγητή, στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (ΨΝΑ) οι εισαγωγές έχουν υπερβεί το 62%. «Εχουμε 751 φακέλους ασθενών και, με δυο λόγια, έχουμε το φαινόμενο της περιστρεφόμενης πόρτας» είπε. Σημείωσε δε ότι το 85% των ασθενών που βγαίνουν από τα ψυχιατρεία δεν παραπέμπονται πουθενά καθώς δεν υπάρχει δυνατότητα διατομεακής φροντίδας και σύνδεσης με τις υπηρεσίες της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

Ο κ. Στυλιανίδης αναφέρθηκε στο παράδειγμα της Πορτογαλίας, η οποία, σε αντίθεση με την Ελλάδα και παρά τα επίσης μεγάλα οικονομικά προβλήματά της, κατάφερε να δώσει μια συνέχεια στον τομέα της ψυχικής υγείας.

Ο καθηγητής εξέφρασε την ανάγκη αλλαγής ψυχιατρικής κουλτούρας και δημιουργίας ενός σχεδίου δράσης με διεθνή συμμετοχή για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, η οποία προκάλεσε σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας. Στοιχεία που παρουσίασε δείχνουν ότι υπάρχει μεγάλη επιβάρυνση στον πληθυσμό σε θέματα ψυχικής υγείας εξαιτίας της κρίσης. Χρόνιοι ασθενείς μείωσαν κατά 30% τις επισκέψεις τους στους γιατρούς και πολλοί πάσχοντες έχουν μειώσει τις δόσεις της φαρμακευτικής θεραπείας τους.

Στο συνέδριο ειπώθηκε ότι στην Ελλάδα έχει καταγραφεί αύξηση στις αυτοκτονίες κατά 53% το διάστημα 1980-2013. Οπως είπε ο ομότιμος καθηγητής Γενικής και Κοινωνικής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Μιχάλης Μαδιανός, η συσχέτιση ανεργίας και αυτοκτονιών είναι στενά συνδεδεμένη με αποδεδειγμένο και αξιόπιστο τρόπο. Σημαντική επίσης είναι η διαπίστωση ότι ένας ασθενής παραμένει αβοήθητος από 15 ως 20 μήνες ώσπου να ζητήσει τη βοήθεια ειδικού γιατρού.

Ξανθός: Στο όριο της κατάρρευσης οι ψυχιατρικές δομές

Μιλώντας στο συνέδριο ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας κ. Αντρέας Ξανθός παραδέχθηκε ότι «πολλές δομές βρίσκονται πλέον στο όριο της κατάρρευσης, ενώ η ανάπτυξη των τόσο αναγκαίων νέων δομών προσκρούει στην οικονομική ασφυξία που έχει επιβληθεί στη χώρα μας. Και αυτό τη στιγμή που έγκυρες μελέτες επισημαίνουν πως ο αριθμός των ατόμων που παρουσιάζουν ψυχιατρικά προβλήματα αυξάνεται διαρκώς και δημιουργούνται συνεχώς και νέες ανάγκες, κυρίως ως αποτέλεσμα της ανθρωπιστικής κρίσης και του κοινωνικού αποκλεισμού».

Ο κ. Ξανθός αναφέρθηκε σε μελέτη του Πανεπιστημίου Αθηνών η οποία δείχνει πως ο επιπολασμός της μείζονος κατάθλιψης έχει αυξηθεί από το 3,3% που ήταν το 2008 στο 8,2% το 2011 και στο 12% το 2013. Επίσης, μια μεγάλη διεθνής μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε ένα από τα εγκυρότερα ιατρικά περιοδικά, το «BMJ», έδειξε με πολύ καλή τεκμηρίωση ότι στα χρόνια των μνημονίων αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός αυτοκτονιών στη χώρα μας και, το σημαντικότερο, η αύξηση αυτή του αριθμού των αυτοκτονιών συνδέθηκε με συγκεκριμένες χρονικές περιόδους κατά τις οποίες εφαρμόστηκαν συγκεκριμένα μέτρα λιτότητας.

Αλλη μελέτη της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων δείχνει ότι το 40% των ανθρώπων που πάσχουν από κάποιο χρόνιο σωματικό νόσημα και αναζητούν φροντίδα στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών των γενικών νοσοκομείων πάσχει από κάποια μείζονα ψυχιατρική διαταραχή, με το ένα τρίτο να παρουσιάζει μείζονα κατάθλιψη και το ένα τέταρτο να παρουσιάζει κάποιου βαθμού κίνδυνο αυτοκτονίας.

«Στο τοπίο αυτό θα πρέπει να προστεθεί και ένα πρόβλημα που αναδύεται μέσα στην κρίση: ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός εισαγγελικών εντολών και ακούσιων νοσηλειών, ο οποίος έχει φθάσει σε ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά και αφορά συχνά πάνω από το 60% των νοσηλειών στα ψυχιατρικά τμήματα είτε των ψυχιατρικών νοσοκομείων είτε των ψυχιατρικών κλινικών των γενικών νοσοκομείων. Υπολογίζεται πως χρειαζόμαστε πλέον τέσσερις κλίνες κάθε μέρα για κάθε εκατομμύριο πληθυσμού για ακούσιες νοσηλείες. Αυτό σημαίνει πως στην Αττική χρειαζόμαστε κατ' εκτίμηση πάνω από 20 κλίνες κάθε μέρα μόνο για τη νοσηλεία ασθενών κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Και όπως η καθημερινή εμπειρία δείχνει, κάτω από την πίεση αυτή η πλήρης αποδιοργάνωση των ψυχιατρικών κλινικών είναι πλέον γεγονός» αναφέρει ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας.

Επανασχεδιασμός της ψυχικής υγείας

Ο κ. Ξανθός τόνισε ότι είναι επιβεβλημένα ο επανασχεδιασμός της πολιτικής για την ψυχική υγεία, η θέσπιση νέων στόχων, η ενίσχυση των δημόσιων δομών παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ο ουσιαστικός έλεγχος των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών, η στήριξη του θεσμού των ΚΟΙΣΠΕ ως σχήμα επαγγελματικής και κοινωνικής επανένταξης και χειραφέτησης των ψυχικά ασθενών, η πραγμάτωση της τομεοποίησης και η επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων της χώρας με τους κοινοτικούς εταίρους.

«Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να μιλάμε για τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επιβίωση αλλά και την περαιτέρω ανάπτυξη της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα στη μόνη δυνατή κατεύθυνση, εκείνη της ολοκληρωμένης περίθαλψης με κύριο προσανατολισμό την κοινότητα και την εξατομικευμένη φροντίδα»
 ανέφερε.

Σκοπός, όπως προσέθεσε ο κ. Ξανθός, είναι να ενισχυθεί η κοινοτική φροντίδα και να δοθεί έμφαση στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και στην πρόληψη. «Το σύστημα πρέπει να λειτουργήσει πλέον στη βάση ενός δικτύου και η φορά της κατεύθυνσης των περιστατικών θα πρέπει να είναι φυγόκεντρη και όχι κεντρομόλος. Δηλαδή, από το γενικό νοσοκομείο προς την κοινότητα και το Κέντρο Ψυχικής Υγείας και όχι από την κοινότητα προς το γενικό νοσοκομείο».

Ο κ. Ξανθός προειδοποίησε ότι αν δεν αναπτυχθεί η πρωτοβάθμια φροντίδα ψυχικής υγείας και η διασύνδεσή της με τις υπόλοιπες υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και τη συνακόλουθη ανάπτυξη της συνεργατικής φροντίδας, αν δεν προωθηθούν στρατηγικές πρόληψης, αν δεν αλλάξει το κυρίαρχο ψυχιατρικό παράδειγμα και αν δεν ακούσουμε τις πραγματικές ανάγκες που αναδύονται από τα τραυματικά βιώματα των ασθενών, κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης θα παραμείνει κενό γράμμα και θα καταρρεύσει. Στη βάση αυτή, όπως είπε, θα επανεξεταστεί το θεσμικό πλαίσιο των ακούσιων εισαγωγών.
 
 
ΠΗΓΗ: tovima.gr

Παρουσίαση του προγράμματος "Είμαστε όλοι Πολίτες" στο οποίο υπάγεται το έργο "Πολίτες ενάντια στην Κατάθλιψη" στον ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο" 105.5.

Η Εταιρεία Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (ΕΠΑΨΥ) ευχαριστεί το Ίδρυμα Μποδοσάκη και την κα. Σοφία Κουβελάκη για την υποστήριξη τους.

 

http://stokokkino.gr/mp3/8812..2015-05-08.mp3

 

 

Το έργο χρηματοδοτείται από την Ισλανδία, το Λιχτενστάιν και τη Νορβηγία στο πλαίσιο του Προγράμματος «Είμαστε όλοι Πολίτες», το οποίο είναι μέρος του συνολικού Χρηματοδοτικού Μηχανισμού του ΕΟΧ για την Ελλάδα, γνωστού ως EEA Grants. Διαχειριστής Επιχορήγησης του Προγράμματος είναι το  Ίδρυμα Μποδοσάκη. Στόχος του Προγράμματος είναι η ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών στη χώρα μας και η ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της βιώσιμης ανάπτυξης. 

«Δεν τολμάμε να αποκαλύψουμε τη φρίκη που κρύβεται στην οικογένεια»

Ενα ειδεχθές έγκλημα και μια ακόμη πιο σκληρή προσπάθεια συγκάλυψής του από τον παιδοκτόνο έφεραν στο προσκήνιο για άλλη μία φορά τα αντανακλαστικά του περιγύρου αλλά, ως συνήθως, εκ των υστέρων
«Δεν τολμάμε να αποκαλύψουμε τη φρίκη που κρύβεται στην οικογένεια»
Ο κατηγορούμενος για παιδοκτονία βιολογικός πατέρας και η μητέρα της άτυχης 4χρονης Αννυ ενώ οδηγούνται για απολογία στον ανακριτή

 

Φρίκη και αποτροπιασμός. Η αποκάλυψη της δολοφονίας της 4χρονης Αννυ από τον ίδιο της τον πατέρα αλλά και του τρόπου με τον οποίο επιχειρήθηκε να συγκαλυφθεί πάγωσε την ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία η οποία οφείλει να κάνει και την αυτοκριτική της για τον τρόπο που αντιδρά - ή μάλλον δεν αντιδρά - όταν γίνεται μάρτυρας της συνεχούς κακοποίησης, η οποία στην προκειμένη περίπτωση κατέληξε σε ένα ειδεχθές έγκλημα, πρωτοφανές στα διεθνή χρονικά για τη σχέση θύτη - θύματος.

Περισσότερα...

Βρίσκεστε εδώ: Home Νέα - Εκδηλώσεις Media

Δείτε μας στο YouTube

Ακολουθήστε μας στο Twitter

 

Βρείτε μας στο Facebook